30 χρόνια «...στο camping...»

7/5/1989. Πριν 30 ακριβώς χρόνια, ημέρα Κυριακή, έκανε πρεμιέρα στην ΕΤ-1 η σειρά που αγαπήθηκε όσο λίγες και που προβλήθηκε πάμπολλες φορές σε επανάληψη.

Γυρισμένη από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο του 1988 στο κάμπινγκ «Τρίτων» της Αργολίδας είχε όλα τα συστατικά της επιτυχίας. Καταρχήν δυνατό cast με καταξιωμένους και καλούς ηθοποιούς στους οποίους οι ρόλοι ταίριαζαν γάντι. Πρωταγωνιστούσαν ο Νίκος Καλογερόπουλος (ο οποίος δίνει ρέστα σε διπλό ρόλο υποδυόμενος τον Μήτσο αλλά και τον θρυλικό «τρελό του χωριού» Μάιμο) και ο Τάκης Μόσχος (που πριν λίγες μέρες κηδεύτηκε) επίσης στα καλύτερά του ως ο ομώνυμος ερωτύλος ιδιοκτήτης του κάμπινγκ. Η συντριπτική πλειοψηφία των γυρισμάτων έγιναν σε εξωτερικούς χώρους (πράγμα σπάνιο για ελληνική σειρά) και με αισθητική που παραπέμπει περισσότερο σε κινηματογραφική ταινία. Το τελευταίο το πιστώνονται οι συντελεστές πίσω από την κάμερα. Σκηνοθέτης ήταν ο Ανδρέας Θωμόπουλος, βοηθοί σκηνοθέτη οι Γιώργος Χαρώνης, Παναγιώτης Καρκανεβάτος, Ρέινα Εσκενάζυ και διευθυντής φωτογραφίας ο Ανδρέας Σινάνος. Ονόματα επίσης αναγνωρισμένα και καταξιωμένα στον χώρο τους. Κερασάκι στην τούρτα το χαρακτηριστικό μουσικό θέμα του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου. Ακούγοντας τις πρώτες κι όλας νότες της μελαγχολικής αλλά ταυτόχρονα πραϋντικής αυτής μελωδίας, κατακλύζεται κανείς από συναισθήματα που δεν περιγράφονται με λόγια. Μια γλυκιά χαρμολύπη, μια ζεστή νοσταλγία.

Από την οθόνη παρελαύνουν όλων των ειδών οι χαρακτήρες που απεικονίζονται τόσο στους υπαλλήλους του κάμπινγκ όσο και στους επισκέπτες. Θα βρούμε λοιπόν τον «ξυπνητζή» έλληνα που με δάνεια και προχειρότητες στήνει επιχείρηση ξοδεύοντας τα λεφτά σε άσκοπες πολυτέλειες, τον βουνίσιο που γλυκαίνεται από την διαφορετική ζωή στον πολιτισμό, τους καταπιεστικούς γονείς, την υπερπροστατευτική σε σημείο υστερίας μάνα, τον χαρτοκλέφτη που μαδάει τους ανυποψίαστους και που τελικά βρίσκει τον δάσκαλό του, τον ατακαδόρο παιδαρά «Greek καμάκι», το ζευγάρι τύπου «μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε», τους τουρίστες που τα ήθη τους χαλαρώνουν στις διακοπές, τον ελληναρά μάγκα, τον επιστήμονα και άλλους πολλούς. Γενικά εκτυλίσσονται πολλές μικρές ιστορίες με αρχή και τέλος ενώ παράλληλα άλλες, μεγαλύτερες ιστορίες που αφορούν τους πρωταγωνιστές κρατούν το ενδιαφέρον του τηλεθεατή ως το τέλος. Μαέστρος ο σεναριογράφος Κώστας Γκατζιός, κατάφερε να γράψει σειρά δεκατριών 45λεπτων επεισοδίων που ποτέ δεν γίνεται βαρετή.

Για να είμαι ειλικρινής, όλα αυτά τα χρόνια απέφευγα να δω τις επαναλήψεις. Ήθελα να κρατήσω μέσα μου το αίσθημα που μού είχε μείνει τότε που είχε πρωτοπαιχτεί η σειρά την οποία έβλεπα έχοντας μόλις τελειώσει την πρώτη γυμνασίου. Ως ένα σημείο ταυτιζόμουν, μιας και ουκ ολίγα καλοκαίρια της δεκαετίας του 1980 τα είχαμε περάσει σε κάμπινγκ. Πίστευα ότι αν το ξανάβλεπα θα χανόταν η αρχική μαγεία και η αθωότητα, ότι θα μου φαινόταν άκαιρο και γενικά θα απομυθοποιούνταν η εικόνα που είχε κατασταλάξει μέσα μου. Θυμόμουν σίγουρα τον Μάιμο ο οποίος κλέβει την παράσταση με τις ατάκες και τα καμώματά του και που πάντα αναρωτιόταν ποιος είναι ο πατέρας του. Επίσης, θυμόμουν ότι η Σαμάνθα (μαμά) ήταν πιο όμορφη από την Ανέτ (κόρη).

Τελικά το πήρα απόφαση και με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη προβολή της σειράς αλλά και τον πρόσφατο χαμό του Τάκη Μόσχου έκατσα και είδα όλα τα επεισόδια. Μπορώ να πω ότι τώρα, όντας μεγαλύτερος, εκτίμησα περισσότερο τη σειρά σε όλα τα επίπεδα. Την ανακάλυψα ξανά θα έλεγα. Αφενός τις περισσότερες ιστορίες τις είχα ξεχάσει και αφετέρου τώρα έδωσα σημασία σε πράγματα που τότε δεν αναγνώριζα. Αν και χαρακτηρίζεται σαν κωμική σειρά, υπάρχουν πολλά κοινωνικά/δραματικά στοιχεία. Ναι μεν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαλαρή και ράθυμη (άλλωστε σε καλοκαιρινό κάμπινγκ βρισκόμαστε) αλλά υπάρχει έντονα και το δράμα. Θα γελάσετε με τις διάφορες ατάκες και θα προβληματιστείτε με τα διλήμματα των πρωταγωνιστών.

Από τη νοσταλγία πιο πολύ «κλικ» μου έκαναν οι... καρέκλες. Αυτές με τον άσπρο σιδερένιο σκελετό και το παχύ, βαρύ πορτοκαλί ή μπλε πλαστικό. Που τα πόδια τους χαμηλά στο έδαφος ξέβαφαν και σκούριαζαν από την αρμύρα. Επίσης όμορφα δεμένα και εξίσου νοσταλγικά είναι τα πλάνα συνδιασμένα με επιτυχημένα τραγούδια της εποχής. Το μόνο «φάουλ» που παρατήρησα στη σειρά είναι το ενδυματολογικό. Δεν γίνεται ολόκληρο καλοκαίρι οι υπάλληλοι του κάμπινγκ να φοράνε 2 σετ ρούχων στην καλύτερη...

Συνοπτικά, καταλαβαίνω γιατί έχει παιχτεί τόσες φορές σε επανάληψη η σειρά και γιατί αγαπήθηκε τόσο πολύ. Σίγουρα αξίζει να την δει κανείς πάνω από μία φορά. Θα ανακαλύπτει πράγματα ξανά και ξανά. Αξιοπερίεργο είναι ότι μικρός θυμάμαι μια σκηνή όπου ο Μήτσος σε κάποιο διάλογο με άλλον (ίσως υπάλληλο του κάμπινγκ) είχε πει κάτι του στυλ «να μην μας πάρει χαμπάρι/άμα το μάθει ο Τάκου» αναφερόμενος στον Τάκη τον ιδιοκτήτη. Δεν την πέτυχα την σκηνή και είτε στις επαναλήψεις έχουν κοπεί πράγματα είτε το μυαλό μου είναι μπερδεμένο και το έχω συνδιάσει με κάτι άλλο.

Αξίζει λοιπόν να «ξαναπάει» κανείς ...στο CAMPING... 30 χρόνια μετά και να ξαναπάει πολλές φορές ακόμα. Να και μερικές ιστορίες από τα παρασκήνια της σειράς.

https://www.mixanitouxronou.gr/sto-kampingk-i-thryliki-seira-tis-ert-1-poy-provlithike-to-1989-ta-gyrismata-eginan-sto-tolo-kai-oi-ithopoioi-emenan-pragmati-se-kampingk/
https://popaganda.gr/stories/ert-sto-camping-oral-history/
http://fragilemag.gr/camping-ert-tv-kafantaris/

Edit: η σειρά ανέβηκε και στο ertflix! https://www.ertflix.gr/category/archeio/sto-kampingk/

Είδα Bergkamp και Van Basten στο γήπεδο... περίπου

Τετάρτη 4 ∆εκεµβρίου 1991. Θεσσαλονίκη, Καυτατζόγλειο Στάδιο. Ένα γνώριμο για εμένα γήπεδο αφού είναι έδρα της ομάδας που υποστηρίζω, του Ηρακλή. Τη βραδιά εκείνη έπαιζε η εθνική Ελλάδος κόντρα στην Ολλανδία για τα προκριματικά του Euro 1992. Όλοι ήξεραν ότι ήταν ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι, όμως με μια νίκη απέναντι στους κάτοχους του τίτλου Ολλανδούς είχαμε ελπίδες πρόκρισης για τα γήπεδα της Σουηδίας το ερχόμενο καλοκαίρι. Χρειαζόταν ένα θαύμα. Προκειμένου να ενισχυθεί η εθνική μας όσο περισσότερο γινόταν, λαμβάνεται η απόφαση ότι οι μαθητές των σχολείων θα έχουν δωρεάν είσοδο. Πρώτη λυκείου πήγαινα τότε. Τρελή χαρά γιατί θα βλέπαμε παικταράδες από κοντά. Ήταν το "talk of the town" που λένε αυτός ο αγώνας, κι εμείς θα τον βλέπαμε δωρεάν!

Ασφυκτικά γεμάτο το γήπεδο, ακριβώς λόγω της δωρεάν εισόδου. Μπαίνουμε κάπου στη θύρα 11. Βρίσκουμε χώρο να σταθούμε στο πλάτωμα που υπάρχει ανάμεσα στα διαζώματα. Εννοείται όλοι όρθιοι και παστωμένοι σε επικίνδυνο βαθμό, σαν μια μάζα σαρδέλες. Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γινόταν αν συνέβαινε κάτι ακραίο. Έξοδος ούτε γι' αστείο. Αγωνία και παλμός παρόλα αυτά. Το παιχνίδι αρχίζει και η χαρά για τον αγώνα μετατρέπεται σε απογοήτευση. Το μόνο που βλέπω είναι οι σβέρκοι των μπροστινών μου. Πασχίζω πότε στις μύτες των ποδιών μου και πότε με αλματάκια να διακρίνω κάτι. Α, να οι πορτοκαλί φανέλες, πωπώ η εθνική Ολλανδίας στο γήπεδο μπροστά μας! Δώρο άδωρο η δωρεάν είσοδος. Μόνο κλεφτά έβλεπα. Άνευρη η εθνική μας, δεχόμαστε το πρώτο γκολ. Ούτε φάνηκε τίποτα. Δείχνουν να εξανεμίζονται και οι λιγοστές ελπίδες πρόκρισης. Τι απομένει; Μήπως πάρουμε λίγο μάτι τους Ολλανδούς αστέρες και κάποια φαντεζί ενέργειά τους. Μάταια όμως. Ορατότης μηδέν. Απλά όταν ακούω ιαχές τεντώνομαι μήπως δω κάτι αξιόλογο. Το μόνο που θυμάμαι είναι προς το τέλος να δεχόμαστε και το δεύτερο γκολ που σημειώθηκε στην πλευρά που στεκόμουν. Απογοήτευση για την ήττα αλλά περισσότερο που δεν είδα σχεδόν τίποτα. Παρόλα αυτά, κάπου εκεί κάτω ήταν ο Φαν Μπάστεν, ο Κούμαν, ο Ράικαρντ, ο Βάουτερς, ο Βίτσκε και ο μετέπειτα αγαπημένος μου Μπέργκαμπ. Και τυπικά τους είδα να παίζουν από κοντά...

Για την ιστορία, οι συνθέσεις από τη σχετική σελίδα της ΕΠΟ:

Ελλάδα: Σαργκάνης – Π. Παπαϊωάννου (46' Καραγεωργίου), Λαγωνίδης,
Μητσιµπόνας, Καλιτζάκης, Τσαλουχίδης; Σαραβάκος, Νιόπλιας,
Τσιαντάκης, Καραπιάλης (62' Τουρσουνίδης), Γ. Παπαδόπουλος
Προπονητής: Αντώνης Γεωργιάδης

Ολλανδία: Βαν Μπρόκελεν - Μπλιντ, Βαν Τίχελεν, Ρόναλντ Κούµαν, Ε.
Κούµαν, Βάουτερς, Ράικαρντ (62' Βίντερ), Μπέργκαµπ, Βαν Μπάστεν,
Βίτσκε, Κιφτ (83΄ Μποτς)
Προπονητής: Ντικ Άντβοκαατ
(σ.σ. ο Γκούλιτ ήταν στον πάγκο μιας και η Μίλαν είχε ζητήσει να μην αγωνιστεί για προληπτικούς λόγους. Έφυγε απευθείας για Μιλάνο μετά τη λήξη του αγώνα με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Μπερλουσκόνι).

Σκόρερς: 37' Μπέργκαµπ, 88' Μπλιντ
∆ιαιτητής: Μπο Κάρλσον (Σουηδία)
Θεατές: 15.000
(σ.σ. ούτε κατα διάνοια τόσοι λίγοι. Πριν την ανακαίνιση για την ολυμπιάδα του 2004 οπότε και μπήκαν καθίσματα παντού η χωρητικότητα ήταν πάνω από 48.000. Οι εικόνες από τις κερκίδες στο βίντεο τα λένε όλα.)

Αντίο MEGA Channel...

Το αναπόφευκτο ήρθε, η πρίζα πρέπει να τραβηχτεί από το μεγάλο κανάλι. Μόνο το όνομα του είχε μείνει άλλωστε. Τα αίτια είναι λίγο-πολύ γνωστά: οικονομικά προβλήματα και ανυπαρξία θέλησης των νυν ιδιοκτητών να σώσουν το μαγαζί τους. Οι παρατάσεις ζωής ήταν προσωρινές και απλά καθυστερούσαν το μοιραίο. Δεν θέλω με τίποτα να σχολιάσω την άποψη «καλά να πάθει που έκλεισε το μνημονιακό βοθροκάναλο». Τόσος κόσμος θα μείνει χωρίς δουλειά και μάλιστα είναι απλήρωτοι εδώ και χρόνια. Γενικά, δεν με ενδιαφέρει το τέλος. Άλλωστε έχω πάψει να παρακολουθώ φανατικά ελληνική τηλεόραση και ειδικά ελληνικές σειρές εδώ και πολλά χρόνια. Θέλω να σταθώ και να θυμηθώ την αρχή. Τον πρώτο καιρό του καναλιού και τον αέρα που απέπνεε.

Όπως διαβάζουμε (γιατί σιγά μη θυμόμαστε με τόση λεπτομέρεια) το Mega άρχισε να εκπέμπει στις 20 Νοεμβρίου 1989 στις 3 το μεσημέρι. Θυμάμαι ότι τον πρώτο καιρό της λειτουργίας του δεν εξέπεμπε στη Θεσσαλονίκη. Διάβαζα το πρόγραμμα στην εφημερίδα και λαχταρούσα να δω τις εκπομπές του. Πιο πολύ τους Ντιούκς που τους έβλεπα πολύ μικρός αλλά και άλλες παλιές πετυχημένες ξένες σειρές που μετέδιδε. Έπρεπε να περάσουν μερικοί μήνες για να ξεκινήσει η μετάδοση και στη Θεσσαλονίκη. Τι εντυπωσιακό σήμα, τι μουσική, τι animation! Τα «σουπεράκια» ανάλογα με την ώρα της ημέρας όταν διέκοπταν για διαφημίσεις «σε λίγο η συνέχεια» και όταν ξεκινούσε και πάλι η εκπομπή «και τώρα η συνέχεια». Μου φαινόταν παράξενο, ως και πομπώδες το περίεργο κόλλημα να αναφέρονται σε αυτό από τις εκπομπές του ως «MEGA Channel» αντί σκέτο Mega.

Τι να πρωτοθυμηθώ. Καταρχήν τη χαρακτηριστική φωνή του Κώστα Σκόκου. Καλοκαιρινά (και όχι μόνο) βράδια με Μάτλοκ, Άντερλι, Μανκιούσο FBI με το καταπληκτικό μουσικό θέμα, Χάντερ, 21 Jump Street, Μπούκερ, Μάικ Χάμερ... και για νυχτερινό επιδόρπιο Διαξιφισμοί με Χατζηνικολάου! Πιο μετά Φονικό μετάξι και Buffy the vampire slayer. Τα μεσημέρια Σλετζ Χάμερ, Σάντα Μπάρμπαρα, Archie... Πρωινά και μεσημέρια σαββατοκύριακου με παλιές σειρές όπως Ο άγιος, The avengers... Ποιος ξεχνάει τα Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς. Από ελληνικές σειρές Σατιρικόν, Τρεις Χάριτες, Αυθαίρετοι, Πατήρ υιός και πνεύμα, Απίστευτα κι όμως Ελληνικά, Απαράδεκτοι,  Το ρετιρέ, Αχ Ελένη, 10 μικροί Μήτσοι, Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι (κλάμα) και βίντεο κλιπ ελληνικών τραγουδιών στο Κοκτέιλ πριν το σχολείο όταν ήμασταν απογευματινοί. Να θυμηθώ και την πρώτη σεζόν του ΑΜΑΝ το 1997. Από τηλεπαιχνίδια: Το μεγάλο παζάρι, Κόντρες, Ραντεβού στα τυφλά, Mega μπάνκα, Ρουκ Ζουκ.

«Λεπτό προς λεπτό» όταν το 1993 είχαν πάρει τα δικαιώματα της Α εθνικής και συνδεόντουσαν ζωντανά με όλα τα γήπεδα, όπως στο ραδιόφωνο -πράγμα πολύ δύσκολο στην τηλεόραση.

Στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης το Mega για εμένα έδειχνε πιο μοντέρνο, φρέσκο, ποιοτικό και προτιμότερο σε σχέση με τον μάλλον συντηρητικό ΑΝΤ1, αν και ο τελευταίος έδειχνε σειρές που μου άρεσαν (Ομάδα Α, Airwolf, επανάληψη τον Ιππότη της ασφάλτου). Μπορώ να πω ότι δέθηκα με το κανάλι. Οι εκπομπές του και η αισθητική του μου δημιούργησαν ευχάριστες αναμνήσεις. Μπορεί να σταμάτησα να το παρακολουθώ εδώ και χρόνια. Άντε καμιά ταινία το πολύ πολύ. Πάντα όμως το έχω στο 4 στην τηλεόραση. Για χάρη του παλιού καιρού. Τώρα θα πάψει και αυτό.

Η τελευταία μου ελπίδα είναι αφού κλείσει μήπως και βγει στο ίντερνετ παλιό υλικό από το κανάλι. Διότι τώρα, ακόμα και μερικά δευτερόλεπτα κάποιας παλιάς εκπομπής στο youtube συνήθως μπλοκάρονται άμεσα από την «Τηλέτυπος ΑΕ». Ούτε καν να πάρουν το monetization! Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει πολύ υλικό που περιμένει να βγει και αυτό πολλαπλασιάστηκε τον τελευταίο καιρό κατά την διάρκεια του κύκνειου άσματος του καναλιού οπότε και έπαιξαν πολλές επαναλήψεις.

Έχε γεια MEGA Channel, ήσουν πρωτοπόρο και δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Το 4 στο τηλεχειριστήριό μου θα είναι για πάντα δικό σου.

Edit: το μαύρο έπεσε στην ελεύθερη λήψη του μέσω DIGEA τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου 2018. Την ώρα εκείνη έπαιζε σε επανάληψη επεισόδιο των «Απαράδεκτων». Στην ώρα που εικονίζεται προσθέστε περίπου ένα λεπτό μιας και το ρολόι πήγαινε λίγο πίσω. Τελευταίο καρέ στο Mega λοιπόν ο Γιάννης...

Δείτε από το κανάλι μου στο youtube τα τελευταία δευτερόλεπτα του Mega αλλά και το αποχαιρετιστήριο δεκαπεντάλεπτο βιντεάκι που έφτιαξαν οι εργαζόμενοι στο κανάλι.

40 χρόνια FIAT Ritmo

Τον Απρίλιο του 1978 παρουσιάστηκε στην έκθεση αυτοκινήτου του Τορίνο αυτό το ιδιότυπο από πολλές απόψεις αυτοκίνητο μικρομεσαίας κατηγορίας. Με σχεδιασμό πρωτόγνωρο για την εποχή του μέσω υπολογιστή υιοθετούσε ένα διαφορετικό στιλ και προσωπικότητα που σίγουρα τραβούσε τα βλέμματα. Κατασκευασμένο στο τότε υπερσύγχρονο εργοστάσιο της FIAT με πλήρως αυτοματοποιημένη διαδικασία από ρομπότ (ROBOGATE), δίκαια είχε το σλόγκαν "Hand built by robots".

Τα πολλά στοιχεία του που ήταν συνυφασμένα με τον κύκλο τόσο εξωτερικά (φώτα εμπρός, κλειδαριές, μοτίβο στις ζάντες) όσο και εσωτερικά (ασφάλειες στις πόρτες, κουμπιά, κάποια χειριστήρια) ξεχώριζαν σαν τη μύγα μες στο γάλα σε σχέση με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν τότε (και για πολλά χρόνια μετά) που ήταν σχεδόν πλήρως τετραγωνισμένα, βαρετά, χωρίς καμπύλες.

Πρωτοποριακό και σε θέματα ασφάλειας ενεργητικής αλλά και παθητικής (π.χ. ελεγχόμενες ζώνες παραμόρφωσης δοκιμασμένες σε crash test, ανεξάρτητο κύκλωμα φρένων με υποβοήθηση σέρβο, ανεξάρτητη πίσω ανάρτηση) έφερνε και άλλες τεχνολογικές πρωτοτυπίες. Χαρακτηριστικό ήταν το ψυγείο λαδιού που διέθετε, η έξυπνη τοποθέτηση της ρεζέρβας στο χώρο του κινητήρα αλλά και οι πλαστικοί προφυλακτήρες που άντεχαν σε μικροσυγκρούσεις και άλλαζαν εύκολα όταν χρειαζόταν. Το δε εσωτερικό ήταν κι αυτό μοντέρνο και καθόλου βαρετό. Οι επιβάτες έβλεπαν ελάχιστο γυμνό μέταλλο καθώς μέχρι και οι πόρτες ήταν επενδεδυμένες.

Έτσι και το δικό μας. Σαν της εικόνας στην αρχή του άρθου. Ήταν 1979 όταν διάλεξα το χρώμα ο ίδιος στην τρυφερή ηλικία των 2 ετών όπως μου λέει ο πατέρας μου. Πολλές οι αναμνήσεις. Ξεχωριστή εμπειρία όταν το πρωτοοδήγησα και μεγάλη στεναχώρια όταν το πουλήσαμε.

Χρόνια έχω να δω κάποιο στο δρόμο. Πιθανότατα επειδή τα περισσότερα έχουν σαπίσει. Καλές οι πρωτοποριακές μέθοδοι κατασκευής, αλλά όταν η βασική πρώτη ύλη για την κατασκευή του αυτοκινήτου είναι σοβιετική λαμαρίνα κακής ποιότητας το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Τα τελευταία που είδα (δύο στον αριθμό) ήταν στη Θάσο όταν είχα πάει για διακοπές το καλοκαίρι του 2011. Το ένα ήταν παρατημένο μέσα στη χώρα της Θάσου και το άλλο έξω από κάποιο επαρχιακό σπίτι. Για το δεύτερο, ο ιδιοκτήτης του μάλλον το είχε για να πηγαίνει στα χωράφια. Πιο πολύ με κινητή εργαλειοθήκη έμοιαζε. Τουλάχιστον είχε κάποια χρησιμότητα από το να το αφήσει στη μοίρα του.

Όσοι θέλετε αναλυτικότερα τεχνικά χαρακτηριστικά, υλικό αλλά και την ιστορία μου, τσεκάρετε το https://fiatritmo.wordpress.com που έχω φτιάξει με πολύ μεράκι και αγάπη. Είναι στα Αγγλικά.