Είδα Bergkamp και Van Basten στο γήπεδο... περίπου

Τετάρτη 4 ∆εκεµβρίου 1991. Θεσσαλονίκη, Καυτατζόγλειο Στάδιο. Ένα γνώριμο για εμένα γήπεδο αφού είναι έδρα της ομάδας που υποστηρίζω, του Ηρακλή. Τη βραδιά εκείνη έπαιζε η εθνική Ελλάδος κόντρα στην Ολλανδία για τα προκριματικά του Euro 1992. Όλοι ήξεραν ότι ήταν ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι, όμως με μια νίκη απέναντι στους κάτοχους του τίτλου Ολλανδούς είχαμε ελπίδες πρόκρισης για τα γήπεδα της Σουηδίας το ερχόμενο καλοκαίρι. Χρειαζόταν ένα θαύμα. Προκειμένου να ενισχυθεί η εθνική μας όσο περισσότερο γινόταν, λαμβάνεται η απόφαση ότι οι μαθητές των σχολείων θα έχουν δωρεάν είσοδο. Πρώτη λυκείου πήγαινα τότε. Τρελή χαρά γιατί θα βλέπαμε παικταράδες από κοντά. Ήταν το "talk of the town" που λένε αυτός ο αγώνας, κι εμείς θα τον βλέπαμε δωρεάν!

Ασφυκτικά γεμάτο το γήπεδο, ακριβώς λόγω της δωρεάν εισόδου. Μπαίνουμε κάπου στη θύρα 11. Βρίσκουμε χώρο να σταθούμε στο πλάτωμα που υπάρχει ανάμεσα στα διαζώματα. Εννοείται όλοι όρθιοι και παστωμένοι σε επικίνδυνο βαθμό, σαν μια μάζα σαρδέλες. Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γινόταν αν συνέβαινε κάτι ακραίο. Έξοδος ούτε γι' αστείο. Αγωνία και παλμός παρόλα αυτά. Το παιχνίδι αρχίζει και η χαρά για τον αγώνα μετατρέπεται σε απογοήτευση. Το μόνο που βλέπω είναι οι σβέρκοι των μπροστινών μου. Πασχίζω πότε στις μύτες των ποδιών μου και πότε με αλματάκια να διακρίνω κάτι. Α, να οι πορτοκαλί φανέλες, πωπώ η εθνική Ολλανδίας στο γήπεδο μπροστά μας! Δώρο άδωρο η δωρεάν είσοδος. Μόνο κλεφτά έβλεπα. Άνευρη η εθνική μας, δεχόμαστε το πρώτο γκολ. Ούτε φάνηκε τίποτα. Δείχνουν να εξανεμίζονται και οι λιγοστές ελπίδες πρόκρισης. Τι απομένει; Μήπως πάρουμε λίγο μάτι τους Ολλανδούς αστέρες και κάποια φαντεζί ενέργειά τους. Μάταια όμως. Ορατότης μηδέν. Απλά όταν ακούω ιαχές τεντώνομαι μήπως δω κάτι αξιόλογο. Το μόνο που θυμάμαι είναι προς το τέλος να δεχόμαστε και το δεύτερο γκολ που σημειώθηκε στην πλευρά που στεκόμουν. Απογοήτευση για την ήττα αλλά περισσότερο που δεν είδα σχεδόν τίποτα. Παρόλα αυτά, κάπου εκεί κάτω ήταν ο Φαν Μπάστεν, ο Κούμαν, ο Ράικαρντ, ο Βάουτερς, ο Βίτσκε και ο μετέπειτα αγαπημένος μου Μπέργκαμπ. Και τυπικά τους είδα να παίζουν από κοντά...

Για την ιστορία, οι συνθέσεις από τη σχετική σελίδα της ΕΠΟ:

Ελλάδα: Σαργκάνης – Π. Παπαϊωάννου (46' Καραγεωργίου), Λαγωνίδης,
Μητσιµπόνας, Καλιτζάκης, Τσαλουχίδης; Σαραβάκος, Νιόπλιας,
Τσιαντάκης, Καραπιάλης (62' Τουρσουνίδης), Γ. Παπαδόπουλος
Προπονητής: Αντώνης Γεωργιάδης

Ολλανδία: Βαν Μπρόκελεν - Μπλιντ, Βαν Τίχελεν, Ρόναλντ Κούµαν, Ε.
Κούµαν, Βάουτερς, Ράικαρντ (62' Βίντερ), Μπέργκαµπ, Βαν Μπάστεν,
Βίτσκε, Κιφτ (83΄ Μποτς)
Προπονητής: Ντικ Άντβοκαατ
(σ.σ. ο Γκούλιτ ήταν στον πάγκο μιας και η Μίλαν είχε ζητήσει να μην αγωνιστεί για προληπτικούς λόγους. Έφυγε απευθείας για Μιλάνο μετά τη λήξη του αγώνα με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Μπερλουσκόνι).

Σκόρερς: 37' Μπέργκαµπ, 88' Μπλιντ
∆ιαιτητής: Μπο Κάρλσον (Σουηδία)
Θεατές: 15.000
(σ.σ. ούτε κατα διάνοια τόσοι λίγοι. Πριν την ανακαίνιση για την ολυμπιάδα του 2004 οπότε και μπήκαν καθίσματα παντού η χωρητικότητα ήταν πάνω από 48.000. Οι εικόνες από τις κερκίδες στο βίντεο τα λένε όλα.)

Αντίο MEGA Channel...

Το αναπόφευκτο ήρθε, η πρίζα πρέπει να τραβηχτεί από το μεγάλο κανάλι. Μόνο το όνομα του είχε μείνει άλλωστε. Τα αίτια είναι λίγο-πολύ γνωστά: οικονομικά προβλήματα και ανυπαρξία θέλησης των νυν ιδιοκτητών να σώσουν το μαγαζί τους. Οι παρατάσεις ζωής ήταν προσωρινές και απλά καθυστερούσαν το μοιραίο. Δεν θέλω με τίποτα να σχολιάσω την άποψη «καλά να πάθει που έκλεισε το μνημονιακό βοθροκάναλο». Τόσος κόσμος θα μείνει χωρίς δουλειά και μάλιστα είναι απλήρωτοι εδώ και χρόνια. Γενικά, δεν με ενδιαφέρει το τέλος. Άλλωστε έχω πάψει να παρακολουθώ φανατικά ελληνική τηλεόραση και ειδικά ελληνικές σειρές εδώ και πολλά χρόνια. Θέλω να σταθώ και να θυμηθώ την αρχή. Τον πρώτο καιρό του καναλιού και τον αέρα που απέπνεε.

Όπως διαβάζουμε (γιατί σιγά μη θυμόμαστε με τόση λεπτομέρεια) το Mega άρχισε να εκπέμπει στις 20 Νοεμβρίου 1989 στις 3 το μεσημέρι. Θυμάμαι ότι τον πρώτο καιρό της λειτουργίας του δεν εξέπεμπε στη Θεσσαλονίκη. Διάβαζα το πρόγραμμα στην εφημερίδα και λαχταρούσα να δω τις εκπομπές του. Πιο πολύ τους Ντιούκς που τους έβλεπα πολύ μικρός αλλά και άλλες παλιές πετυχημένες ξένες σειρές που μετέδιδε. Έπρεπε να περάσουν μερικοί μήνες για να ξεκινήσει η μετάδοση και στη Θεσσαλονίκη. Τι εντυπωσιακό σήμα, τι μουσική, τι animation! Τα «σουπεράκια» ανάλογα με την ώρα της ημέρας όταν διέκοπταν για διαφημίσεις «σε λίγο η συνέχεια» και όταν ξεκινούσε και πάλι η εκπομπή «και τώρα η συνέχεια». Μου φαινόταν παράξενο, ως και πομπώδες το περίεργο κόλλημα να αναφέρονται σε αυτό από τις εκπομπές του ως «MEGA Channel» αντί σκέτο Mega.

Τι να πρωτοθυμηθώ. Καταρχήν τη χαρακτηριστική φωνή του Κώστα Σκόκου. Καλοκαιρινά (και όχι μόνο) βράδια με Μάτλοκ, Άντερλι, Μανκιούσο FBI με το καταπληκτικό μουσικό θέμα, Χάντερ, 21 Jump Street, Μπούκερ, Μάικ Χάμερ... και για νυχτερινό επιδόρπιο Διαξιφισμοί με Χατζηνικολάου! Πιο μετά Φονικό μετάξι και Buffy the vampire slayer. Τα μεσημέρια Σλετζ Χάμερ, Σάντα Μπάρμπαρα, Archie... Πρωινά και μεσημέρια σαββατοκύριακου με παλιές σειρές όπως Ο άγιος, The avengers... Ποιος ξεχνάει τα Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς. Από ελληνικές σειρές Σατιρικόν, Τρεις Χάριτες, Αυθαίρετοι, Πατήρ υιός και πνεύμα, Απίστευτα κι όμως Ελληνικά, Απαράδεκτοι,  Το ρετιρέ, Αχ Ελένη, 10 μικροί Μήτσοι, Πίτσι πίτσι με τον Μήτσι (κλάμα) και βίντεο κλιπ ελληνικών τραγουδιών στο Κοκτέιλ πριν το σχολείο όταν ήμασταν απογευματινοί. Να θυμηθώ και την πρώτη σεζόν του ΑΜΑΝ το 1997. Από τηλεπαιχνίδια: Το μεγάλο παζάρι, Κόντρες, Ραντεβού στα τυφλά, Mega μπάνκα, Ρουκ Ζουκ.

«Λεπτό προς λεπτό» όταν το 1993 είχαν πάρει τα δικαιώματα της Α εθνικής και συνδεόντουσαν ζωντανά με όλα τα γήπεδα, όπως στο ραδιόφωνο -πράγμα πολύ δύσκολο στην τηλεόραση.

Στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης το Mega για εμένα έδειχνε πιο μοντέρνο, φρέσκο, ποιοτικό και προτιμότερο σε σχέση με τον μάλλον συντηρητικό ΑΝΤ1, αν και ο τελευταίος έδειχνε σειρές που μου άρεσαν (Ομάδα Α, Airwolf, επανάληψη τον Ιππότη της ασφάλτου). Μπορώ να πω ότι δέθηκα με το κανάλι. Οι εκπομπές του και η αισθητική του μου δημιούργησαν ευχάριστες αναμνήσεις. Μπορεί να σταμάτησα να το παρακολουθώ εδώ και χρόνια. Άντε καμιά ταινία το πολύ πολύ. Πάντα όμως το έχω στο 4 στην τηλεόραση. Για χάρη του παλιού καιρού. Τώρα θα πάψει και αυτό.

Η τελευταία μου ελπίδα είναι αφού κλείσει μήπως και βγει στο ίντερνετ παλιό υλικό από το κανάλι. Διότι τώρα, ακόμα και μερικά δευτερόλεπτα κάποιας παλιάς εκπομπής στο youtube συνήθως μπλοκάρονται άμεσα από την «Τηλέτυπος ΑΕ». Ούτε καν να πάρουν το monetization! Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει πολύ υλικό που περιμένει να βγει και αυτό πολλαπλασιάστηκε τον τελευταίο καιρό κατά την διάρκεια του κύκνειου άσματος του καναλιού οπότε και έπαιξαν πολλές επαναλήψεις.

Έχε γεια MEGA Channel, ήσουν πρωτοπόρο και δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Το 4 στο τηλεχειριστήριό μου θα είναι για πάντα δικό σου.

Edit: το μαύρο έπεσε στην ελεύθερη λήψη του μέσω DIGEA τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου 2018. Την ώρα εκείνη έπαιζε σε επανάληψη επεισόδιο των «Απαράδεκτων». Στην ώρα που εικονίζεται προσθέστε περίπου ένα λεπτό μιας και το ρολόι πήγαινε λίγο πίσω. Τελευταίο καρέ στο Mega λοιπόν ο Γιάννης...

Δείτε από το κανάλι μου στο youtube τα τελευταία δευτερόλεπτα του Mega αλλά και το αποχαιρετιστήριο δεκαπεντάλεπτο βιντεάκι που έφτιαξαν οι εργαζόμενοι στο κανάλι.